تحلیلِ جامعه پذیری گرجیان مهاجر در ایران عصر صفوی با رویکرد نظریه های مهاجرت آنتونی گیدِنز و جان بِری

نوع مقاله : پژوهشی اصیل

نویسندگان
محسن حیدرنیا 1
صابر اداک 2
فاطمه ناصری نژاد 3
1 استادیار و عضوهیئت علمی گروه تاریخ و تمدن ملل اسلامی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد یادگار امام خمینی(ره) شهر ری، تهران، ایران.
2 استادیارو عضوهیئت علمی گروه تاریخ و تمدن ملل اسلامی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد یادگار امام خمینی(ره) شهر ری، تهران، ایران.
3 دانشجوی دکتری تاریخ و تمدن ملل اسلامی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد یادگار امام خمینی(ره) شهرری، تهران، ایران.
10.48311/jhs.2026.104702.0
چکیده
چکیده
این پژوهش به بررسی روند جامعه‌پذیری گرجیان مهاجر در ایران عصر صفوی می‌پردازد و تلاش می‌کند با بهره‌گیری از نظریه ساخت‌یابی آنتونی گیدنز و مدل هم‌پذیری جان بری، نحوه تعامل این گروه با ساختارهای اجتماعی، فرهنگی و سیاسی ایران را تحلیل کند. مهاجرت گرجیان به ایران، که عمدتاً به‌صورت اجباری و در قالب سیاست‌های نظامی و امنیتی صورت گرفت، موجب تغییرات جمعیتی و فرهنگی در مناطق مرکزی ایران شد. یافته‌ها نشان می‌دهند که گرجیان، با وجود شرایط مهاجرتی خاص، توانستند در ساختار قدرت صفوی جذب شوند و در بازتولید نظم اجتماعی نقش فعالی ایفا کنند. این مقاله با تمرکز بر دو سطح ساختار و عاملیت، نشان می‌دهد که جامعه‌پذیری گرجیان نه‌تنها از طریق سیاست‌های دولتی بلکه از مسیرهای فرهنگی و هویتی نیز شکل گرفته است. استفاده از چارچوب نظری گیدنز و بری امکان تحلیل چندلایه‌ای این فرآیند را فراهم می‌سازد و به درک عمیق‌تری از تجربه مهاجرت در بستر تاریخی کمک می‌کند.

 

کلیدواژه‌ها

موضوعات