دوره 12، شماره 2 - ( 1399 )                   جلد 12 شماره 2 صفحات 243-278 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- استادیار گروه باستان شناسی دانشگاه بیرجند ، azareie@birjand.ac.ir
2- استادیار گروه باستان شناسی دانشگاه بیرجند
3- استادیار گروه باستان شناسی دانشگاه شهرکرد
4- کارشناس ارشد گروه باستان شناسی دانشگاه بیرجند
چکیده:   (541 مشاهده)
چکیده
بسترهای مناسب زیست محیطی و طبیعی، تاریخی، ارتباطی، نظامی، تجاری و اقتصادی از عوامل تحول و پویایی شهر اصفهان از گذشته تاکنون بوده است. روی کار آمدن سلسلۀ صفویه با حکومت شاه اسماعیل و بعدها انتقال پایتخت از قزوین به اصفهان در زمان جانشینان وی ازجمله شاه عباس ­کبیر (اول) را می­توان عصر طلایی شهر اصفهان دانست. شاه عباس کبیر  برای رقابت با حکومت عثمانیان به لحاظ نظامی، اقتصادی، مذهبی و به خصوص معماری و شهرسازی در رشد و توسعۀ اصفهان و آراستن آن به بهترین شکل ممکن کوشید. رشد و توسعۀ شهر اصفهان در زمان دیگر جانشینان شاه عباس ­کبیر تا عصر شاه سلطان حسین ادامه داشت. با توجه به اینکه بیشتر محققان و نویسندگان شاه سلطان حسین را مسبب اصلی سقوط سلسلۀ صفویه دانسته ­اند، درنتیجه در ارتباط با معماری و شهرسازی اصفهان عهد وی نیز مطالعۀ جامع و منسجمی صورت نگرفته است. هدف نوشتار پیش­رو «بررسی توسعۀ حیات شهری اصفهان در دورۀ شاه سلطان حسین صفوی و تأثیرات سنت وقف بر آن» است. بدین صورت سعی می ­شود تا به این پرسش ها پاسخ گفته شود که شهرسازی و معماری در دوران شاه سلطان حسین صفویه چه پیشرفتی داشته است؟ و وقفیات چه تأثیری در ساخت­ و­سازهای شهری در دورۀ شاه سلطان حسین صفوی داشته ­اند؟ در نتیجۀ پژوهش حاضر، که با بهره­ گیری از روش اسنادی و میدانی انجام شده، مشخص شد که عصر شاه سلطان حسین در زمینه­های معماری و شهرسازی عصر پویایی بوده است و در این دوره شهر اصفهان همانند عصر شاه عباس ­کبیر رشد و توسعه یافت و حتی بناهای شاخص وقفی مانند مدرسۀ چهارباغ خلق شد که با بهترین نمونه­های عصر شاه عباس ­کبیر برابری می­ کند.
متن کامل [PDF 1099 kb]   (203 دریافت)    
نوع مقاله: پژوهشي اصيل | موضوع مقاله: تاریخ
انتشار: 1399/12/6